18 Haziran 2012 Pazartesi

Kızım


Babam öldüğü gün birine aşık olmuştum. Bazen öyle olur. Abazalığıma gelir. Mühendis olmasaydım, makine olurdum. Çünkü sahici her şeyin asıl rengi, kalbime kaç kere sorduysam. Binlerce makine, binlerce usta.. Ve bir evlilik gördüm. Seni İntizar dinlediğin gün tanıdım kızım. Senden o gün tiksindim. Şimdi sadece geceleri, yapayalnız ve yalın ayak yapabildiğim şeyler var. Öhöm, şey benim de yalanmaya ihtiyacım var. Bütün çaresiz insanlar gibi, dağılın lan diyen bir adam gibi. Hacılarımız da birbirine benziyor artık kızım. Birbirine benzeyen parmaklar gibi. Ama her birinin eşsiz bir izi var. Bazen gözlerim doluyor karanlıkta. Ama bır bır bır konuşmaya başlıyorsun yine kulağımın dibinde. Hiç susmuyorsun. Kafamı sikiyorsun kızım. Yapma.

1 yorum: